Ik ben werkzaam op een grote basisschool in Utrecht, in een gemengde wijk. Tien jaar geleden ben ik er begonnen. Mijn eerste klas kreeg bij de kennismaking meteen een mooie mededeling: ik ga trouwen volgend jaar, en jullie mogen er allemaal bij zijn! Ik ga alleen niet trouwen met een man...

"O," zei een meisje laconiek, "met een vrouw dus. Mijn tante is ook getrouwd met een vrouw." Toen kwamen de verhalen over homoseksuele familieleden en kennissen van ouders los.

Ik had een geweldige bruiloft, met 28 groep-7-kinderen erbij die rozenblaadjes uitstrooiden toen we uit het gemeentehuis kwamen. En erna een kinderdisco in de COC-kelder met disc-jockey en barmannen. Het jaar daarna werd ons eerste kind geboren.

Ik merkte geen verschil met hetero collega's. De klas die ik toen had, maakte een mooi rompertje voor onze dochter met hun namen erop. De jaren erna volgden nog 3 kinderen.

Ze zitten op de school waar ik werk, met veel plezier. Ze worden niet gepest. Op school zijn meer gezinnen met 2 moeders en ik ben als juf een rolmodel. De oudste heeft 2 vriendinnen die jaloers zijn op het feit dat ze 2 moeders heeft. Eén verzucht regelmatig: "had ik ook maar 2 moeders, die zijn altijd nog minder streng dan mijn vader!" Een ander vriendinnetje zei verontwaardigd, toen haar moeder het had over later ("als je dan later met je man komt…"), "maar ik wil geen man later, ik wil een vrouw!"

Als leerkracht heb ik het goed. Nooit een onvertogen woord. Een puberende groep 8 leerling met vragen wordt naar mij gestuurd. Als er gescholden wordt met "HOMO!", dan zeg ik vriendelijk: "roep je mij?".

Onlangs was mijn jongste zoon ziek. Ik zat erg met wie er thuis zou zijn. Toen zei een jongen uit mijn groep, groep 4, doodleuk: "Maar juf, je vriendin, of is het vrouw, kan toch ook oppassen? Je bent toch niet alleen!"

Op deze basisschool geen taboe!

Bron: Nieuwsbrief AOb Roze, 08-03-2011